Η εμπειρία μου από το ταξίδι στην Τουρκία με το Erasmus

Ανυπομονούσα από καιρό για το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη! Ίσως γιατί στην Ε’ Δημοτικού είχαμε διαβάσει για το Βυζαντινό κράτος, είχαμε ακούσει για αυτοκράτορες και αυτοκράτειρες, για σημαντικά γεγονότα όπως η στάση του Νίκα αλλά και κτίρια όπως η Αγιά Σοφία, το Υδραγωγείο, το Φανάρι.
Απ΄ τη στιγμή που ο κύριος Λάμπρος μου ανακοίνωσε ότι θα ταξιδέψω, πετούσα από τη χαρά μου! Οι ετοιμασίες για το ταξίδι ξεκίνησαν πολύ νωρίς. Έβγαλα διαβατήριο, το οποίο είναι βασικό για να ταξιδέψει κάποιος ανήλικος στο εξωτερικό (αλλά πρέπει να μη λήγει σε έξι μήνες-κάτι που δεν ξέραμε και στέρησε το ταξίδι από τη φίλη μας….).Λίγες ημέρες πριν, μιλήσαμε με την οικογένεια που θα με φιλοξενούσε, με βιντεοκλήση. Γνωριστήκαμε και έτσι δεν ένιωθα και τόσο άβολα όταν τους γνώρισα από κοντά. Ήταν τόσο καλοί μαζί μου! Κάθε μέρα μετά το σχολείο, πήγαινα μαζί τους πολλές βόλτες, πήγαμε στον Πύργο του Γαλατά, στο Μουσείο ψευδαισθήσεων σε Παγοδρόμιο, σε εμπορικά κέντρα, περπατήσαμε στο κέντρο της Πόλης. Μου άρεσε πολύ που τα βράδια παίζαμε επιτραπέζια με τον φίλο μου τον Meric και τον μπαμπά του. Με έκαναν να νιώσω σαν μέλος της οικογένειάς τους και ήταν πάντα πολύ ευγενικοί και καλοί μαζί μου!
Μου άρεσαν πολύ οι δραστηριότητες που κάναμε στο πρόγραμμα! Ο τίτλος του προγράμματος ήταν «Παραμύθια , Μύθοι και Θρύλοι για τα παιδιά της Ευρώπης». Στο σχολείο μας παρουσίασαν τον Καραγκιόζη, τον κεντρικό χαρακτήρα του παραδοσιακού τουρκικού και ελληνικού Θεάτρου Σκιών. Στα τούρκικα ονομάζεται Karagöz ( Καραγκόζ ) που σημαίνει Μαυρομάτης. Είχα πάρει τις φιγούρες που είχε φτιάξει ο αδερφός μου και έτσι κάναμε σύγκριση των θεάτρων σκιών των δύο χωρών.
Θα μου μείνουν αξέχαστα δυο πράγματα: 1)η θλίψη που ένιωσα όταν μπήκα μέσα στην Αγία Σοφιά και έπρεπε να βγάλω τα παπούτσια μου, γιατί τώρα λειτουργεί ως τζαμί (χώρος λατρείας των μουσουλμάνων) και ταυτόχρονα είδα υπέροχα ψηφιδωτά, άλλα ασβεστωμένα, άλλα μισοχαλασμένα και άλλα κατεστραμμένα….2)η Κωνσταντινούπολη μέσα από το καραβάκι, τα εντυπωσιακά αξιοθέατα…είδα μπροστά στα μάτια μου να ζωντανεύουν όλα όσα είχαμε διαβάσει την προηγούμενη χρονιά στην ιστορία!
Η μέρα της επιστροφής έφτασε. Ήμουν πολύ λυπημένος….αποχαιρέτησα την οικογένεια που με φιλοξένησε με θλίψη, όμως κανονίσαμε να έρθουν και αυτοί στην Ελλάδα και να ανταποδώσουμε και εμείς την φιλοξενία. Γνώρισα παιδιά από άλλες χώρες και αυτό μου άρεσε πολύ! Ήρθα πιο κοντά με τους συμμαθητές μου και περάσαμε χρόνο μαζί σε ενδιαφέρουσες δραστηριότητες! Οι δασκάλες που μας συνόδευσαν, η κυρία Βικτώρια και η κυρία Κατερίνα, πάντα ήταν εκεί για εμάς, σαν μαμάδες μας, η αγκαλιά τους ήταν πάντα ανοιχτή, μας εξηγούσαν τα πάντα και μας βοηθούσαν σε ότι χρειαστήκαμε.
Το ταξίδι αυτό θα μου μείνει αξέχαστο!