Πληροφορίες από Βικιπέδια: Με την λέξη Ευαγγελισμός αναφερόμαστε στη χαρμόσυνη είδηση για τον Χριστιανισμό, της επικείμενης γέννησης του Ιησού Χριστού, που δόθηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ προς τη Μαριάμ. Επίσης, με τον ίδιο όρο αναφερόμαστε στην εκκλησιαστική θεομητορική εορτή που τελείται την 25η Μαρτίου προς ανάμνηση του γεγονότος αυτού. Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Λουκά (α’ 26-38), ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου συνέβη έξι μήνες μετά τη θαυμαστή σύλληψη του Ιωάννη του Προδρόμου από την Ελισάβετ, τη γυναίκα του Ζαχαρία, όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ στάλθηκε από τον Θεό προς την Παρθένο Μαριάμ (Μαρία) για να της ανακοινώσει ότι θα φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού. Εκείνη την περίοδο, η Μαρία ζούσε στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας και ήταν μνηστευμένη με τον ξυλουργό Ιωσήφ. Ο Γαβριήλ εμφανίσθηκε ξαφνικά μπροστά στη Μαρία και της απηύθυνε τον χαιρετισμό: «Χαίρε κεχαριτωμένη, ο κύριος μετά σου». Η νεαρή γυναίκα ήταν λογικό να πανικοβληθεί, αλλά ο αρχάγγελος την καθησύχασε: «Μη φοβού Μαριάμ, εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν». Μόλις συνήλθε από την ταραχή, η Μαρία γεμάτη απορία ρώτησε τον αρχάγγελο πώς θα συλλάβει, αφού δεν γνωρίζει τον άνδρα. Ο Γαβριήλ της αποκρίθηκε ότι το Άγιο Πνεύμα θα την καλύψει σαν σύννεφο και θα ενεργήσει αφανώς και μυστηριωδώς τη σύλληψη του Υιού του Θεού. Και για να γίνει πιο πιστευτός επικαλέστηκε τη θαυμαστή σύλληψη του Ιωάννου του Προδρόμου από την Ελισάβετ. Η Μαρία πείστηκε από τα λόγια του Γαβριήλ («Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου») και ο αρχάγγελος Γαβριήλ «απήλθε». Το απολυτίκιο του Ευαγγελισμού Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις. Ο υιός του Θεού υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν: Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.
Ημερήσια αρχεία: 3 Φεβρουαρίου 2022
Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής είναι από τα παλιότερα έθιμα που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα, σήμερα όμως λίγο πολύ ξεχασμένο. Χρησίμευε πάντα ως ημερολόγιο για να μετράμε τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς η κυρά-Σαρακοστή έχει 7 πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της περιόδου της Σαρακοστής. Πρόκειται για ένα έθιμο που τείνει στις ημέρες μας να εκλείψει, ενώ παλαιότερα το συναντούσαμε σε όλο τον ελλαδικό χώρο με διάφορες παραλλαγές και χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Η κυρά-Σαρακοστή, στις περισσότερες περιοχές, ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά, που απεικόνιζε μια γυναίκα, που έμοιαζε με καλόγρια, με 7 πόδια, σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται, ένα σταυρό γιατί πήγαινε στην εκκλησία και χωρίς στόμα γιατί νηστεύει. Στο τέλος κάθε εβδομάδας, αρχής γενομένης από το Σάββατο μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μεγάλο Σάββατο. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή καρύδι (περιοχή της Χίου), το οποίο τοποθετούσαν μαζί με άλλα. Όποιος το έβρισκε θεωρούνταν τυχερός και γουρλής. Σε κάποιες περιοχές, το έβδομο πόδι το τοποθετούσαν μες στο ψωμί της Ανάστασης και όποιος το έβρισκε του έφερνε γούρι. Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, η κυρά-Σαρακοστή φτιάχνεται από ζυμάρι με απλά υλικά και, κυρίως, πολύ αλάτι για να μη χαλάσει. Εξάλλου, δεν τρωγόταν, αφού χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο. Αλλού πάλι, την έφτιαχναν από πανί και τη γέμιζαν με πούπουλα. Στον Πόντο, η κυρά-Σαρακοστή ήταν μια πατάτα ή ένα κρεμμύδι που το κρεμούσαν απ’ το ταβάνι και πάνω του είχαν καρφωμένα επτά φτερά κότας, ώστε να αφαιρούν ένα φτερό κάθε εβδομάδα. Εδώ το έθιμο ονομαζόταν “Κουκουράς”, ο οποίος ήταν και ο φόβος των παιδιών! Για το έθιμο της κυρα-Σαρακοστής έχουν γραφτεί οι παρακάτω στίχοι: Την κυρά Σαρακοστή που ‘ναι έθιμο παλιό οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν’ με αλεύρι και νερό. Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι ένα σταυρό μα το στόμα της ξεχνούσαν γιατί νήστευε καιρό. Και τις μέρες τις μετρούσαν με τα πόδια της τα επτά κόβαν’ ένα τη βδομάδα μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.
Έχετε μάθει για την Πομπηία , αν όχι είναι καιρός να μάθετε . Διαβάστε τώρα κάποιες πληροφορίες που βρήκα: Ο Βεζούβιος για πολλά χρόνια πέρναγε απαρατήρητος ως ένα μεγάλο και άκακο βουνό, στολίδι της Πομπηίας, μέχρι που έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο. Ο Στράβων, αρχαίος Έλληνας γεωγράφος και ιστορικός, μάλιστα κατέγραψε ότι το βουνό ήταν σκεπασμένο με ωραίους αγρούς, εκτός από την κορυφή του, που ήταν επίπεδη, μαύρη και σκεπασμένη. Έτσι, οι άνθρωποι της εποχής νόμιζαν ότι το βουνό είχε στο παρελθόν πάρει φωτιά, αλλά η φωτιά έσβησε πριν προχωρήσει στην πόλη. Η αλήθεια βέβαια αποκαλύφθηκε αργότερα, με τραγικό τρόπο. Στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ οι έκπληκτοι κάτοικοι έγιναν μάρτυρες ενός τραγικού γεγονότος. Ο Βεζούβιος, που όπως διαπίστωσαν, ήταν ένα μεγάλο ενεργό ηφαίστειο, εξερράγη καταστρέφοντας με την λάβα του ό,τι έβρισκε στον δρόμο του, χωρίς να κάνει διακρίσεις αν ήταν χωράφια, σπίτια ή άνθρωποι .Η Πομπηία ήταν πόλη της νότιας Ιταλίας, στην πλευρά της Τυρρηνικής θάλασσας, κοντά στη σημερινή Νάπολη. Χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από τους Έλληνες στις ακτές της Καμπανίας, η οποία βρισκόταν στους πρόποδες του Βεζούβιου, γνωστός τότε ως βουνό. Στις 24 Αυγούστου ξημέρωσε μία φυσιολογική καλοκαιρινή μέρα, που γρήγορα όμως μετατράπηκε σε σκοτεινή, θανατηφόρα και άκρως ισοπεδωτική για την πόλη. Στην αρχή, πρώτο σημάδι του τι θα ακολουθούσε, ήταν το τρομερό κύμα σκόνης που σηκώθηκε στον αέρα. Στην συνέχεια ακολούθησε ένας τρομακτικός ήχος, σαν βρυχηθμός τέρατος που θα κατάπινε την πόλη, αν και αυτό το τέρας ήταν η λάβα και η στάχτη του ηφαιστείου που σκέπασαν τα πάντα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Η μανία του Βεζούβιου κράτησε δύο ολόκληρες μέρες. Ξεκίνησε με την βροχή ελαφρόπετρας διάρκειας περίπου 18 ωρών, επιτρέποντας στους περισσότερους κατοίκους να διαφύγουν. Μόνο 1.150 πτώματα έχουν βρεθεί μέχρι τώρα στο χώρο, επιβεβαιώνοντας πως αρκετοί ήταν οι κάτοικοι που σώθηκαν. Κάποια στιγμή τη νύχτα ή νωρίς την επόμενη μέρα, άρχισαν πυροκλαστικές ροές κοντά στο ηφαίστειο, που αποτελούνταν από σύννεφα πυκνής και πολύ καυτής τέφρας, αποτεφρώνοντας ή πνίγοντας τον υπόλοιπο πληθυσμό. Το βράδυ της δεύτερης ημέρας, η έκρηξη είχε τελειώσει, αφήνοντας μόνο ομίχλη στην ατμόσφαιρα μέσω της οποίας ο ήλιος έλαμπε ελάχιστα. Η καταστροφική ταχύτητα της λάβας και της στάχτης που «κατάπιναν» τα πάντα στο πέρασμά τους δεν άφησαν στους άτυχους κατοίκους της Πομπηίας μεγάλα περιθώρια αντιδράσεων. Οι περισσότεροι που προσπάθησαν να διαφύγουν από την θάλασσα πνίγηκαν από τις τεράστιες πύρινες πέτρες που εκτόξευε το ηφαίστειο, σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων. Ένα τεράστιο κύμα από στάχτη έθαψε τα πάντα, μέσα σε λίγες ώρες, και άφησε την προηγουμένως χαρούμενη και γεμάτη ζωή πόλη, παγωμένη και νεκρή. Υπολογίζεται πως περίπου 12.000 κάτοικοι θάφτηκαν ζωντανοί από την λάβα ή πνίγηκαν στην θάλασσα, στην προσπάθεια τους να της ξεφύγουν. Όσοι είχαν αποδεχθεί την μανία του ηφαιστείου έκαναν το μοναδικό πράγμα που μπορούσαν να κάνουν. Αγκάλιασαν τους αγαπημένους τους και περίμεναν το άδικο τέλος τους. Την έκρηξη την γνωρίζουμε με λεπτομέρειες, καθώς την περιέγραψε σε δύο επιστολές του ο Πλίνιος ο Νεότερος, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της καταστροφής. Στις επιστολές του περιγράφει και τον θάνατο του θείου του, Πλίνιου του Πρεσβύτερου, ο οποίος στην προσπάθεια του να δει την έκρηξη από κοντά και να βοηθήσει τους φίλους του που ζούσαν εκεί, ανέπνευσε τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις του Βεζούβιου και πέθανε. Η ιστορία του μάλιστα ενέπνευσε την ηφαιστειολογία και ο Πλίνιος τιμήθηκε με τον όρο πλίνια έκρηξη, που […]
Σας αρέσουν τα άλογα; Εμένα πάρα πολύ και για αυτό γράφω αυτό το άρθρο για αυτά. Από μικρή μου άρεσαν πολύ και πάντα το όνειρο μου ήταν να κάνω ιππασία , που κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό. Δείτε τώρα κάτι που βρήκα στο ίντερνετ: το άλογο είναι από τα μεγάλα θηλαστικά ζώα, σπονδυλόζωο και χορτοφάγο. Το σώμα του με αρμονικές αναλογίες έχει όμορφη εμφάνιση. Ο λαιμός του είναι μακρύς με χαίτη μεγάλη. Τα μάτια του είναι μεγάλα και τα αυτιά του μικρά σε σχέση με το σώμα του και μυτερά, τεντωμένα στο πάνω μέρος του κεφαλιού. Η ούρα του μεγάλη και φουντωτή, με τρίχες μεγάλες που καλύπτουν όλο το μήκος της. Το ύψος του φτάνει από 90εκ. και τα μικρόσωμα άλογα έως 1,85μ. για το ψηλόσωμα άλογα. Τα πόδια του είναι μεγάλα, ψηλά αλλά και δυνατά. Και καταλήγουν το καθένα σε ένα μόνο δάχτυλο, γι’ αυτό και τα άλογα ανήκουν στα μόνοπλα ζώα. Το στήθος του είναι πλατύ, μεγάλο, για να αναπνέει εύκολα και γρήγορα όταν τρέχει σε δύσκολους και κουραστικούς δρόμους. Οι μυς του σώματος του (οι σάρκες) είναι πολλοί και ισχυροί, αλλά όχι πλαδαροί, και δίνουν πλαστικότητα και ευλυγισία στο κορμί του. Το σώμα του καλύπτεται από τρίχωμα πυκνό, με κοντές, ψιλές και απαλές τρίχες. Μερικοί μπορεί να λέτε ότι είναι άσχημα , βρώμικα και ότι μοιάζουν σαν καμηλοπάρδαλη , αλλά δεν είναι έτσι είναι μάλιστα και τα πιο γρήγορα και δυνατά ζώα πάνω στην γη , αμα κάποια στιγμή κάνετε ιππασία ίσος και να αλλάξετε γνώμη.
Πληροφορίες από το Διαδίκτυο: Κατά μήκος της άγριας ακτής του Ειρηνικού της Βρετανικής Κολομβίας, ζει ένας πληθυσμός από θαλάσσιους λύκους. Ο Ίαν Μακάλιστερ, ένας βραβευμένος φωτογράφος που μελετά τα ζώα για περίπου δύο δεκαετίες, αναφέρει: «Ξέρουμε από εξαντλητικές μελέτες DNA πως αυτοί οι λύκοι διαφέρουν από αυτούς που ανήκουν στην ηπειρωτική τους οικογένεια. Συμπεριφέρονται διαφορετικά, κολυμπούν από νησί σε νησί και ζουν τρώγοντας θαλάσσια ζώα. Επίσης, ξεχωρίζουν και μορφολογικά. Είναι μικρότεροι σε μέγεθος από τους υπόλοιπους.» Ο φωτογράφος απαθανάτισε τη μαγεία αυτών των πλασμάτων, σε μερικές εξαιρετικές φωτογραφίες. Καθώς κολυμπούσε προς αυτούς, οι περίεργοι λύκοι τον πλησίασαν τόσο, που μπορούσε να τους ακούσει. Έβγαλε αρκετές φωτογραφίες και απομακρύνθηκε. Το 90% της τροφής τους προέρχεται από τη θάλασσα και το ¼ αποτελείται από κατανάλωση σολομού. Οι θαλάσσιοι λύκοι είναι εξαιρετικοί κολυμβητές και η μεγαλύτερη απόσταση που έχει καταγραφεί να έχουν διανύσει, είναι 12 χιλιόμετρα μακριά από την κοντινότερη ακτή.