Το σπήλαιο Αλιστράτης στις Σέρρες αποτελεί ένα Εξαιρετικό αξιοθέατο για μία μικρή εκδρομή από την πόλη της Δράμας. Το σπήλαιο Αλιστράτης είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εντυπωσιακά σπήλαια της Ελλάδας, και, κατά πολλούς, και της Ευρώπης. Το σπήλαιο είναι εξαιρετικά παλαιό. Μέσα του έχουν βρεθεί εγκλωβισμένοι οργανισμοί ηλικίας δύο εκατομμυρίων ετών. Το σπήλαιο έχει κεντρικό ρόλο και στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας καθώς όταν ο Πλούτωνας θεός του Άδη έκλεψε την Περσεφόνη κόρη της θεάς Δήμητρας την οδήγησε μέσα από τις πύλες του Άδη που βρισκόταν στο συγκεκριμένο σπήλαιο. Η συνολική έκταση είναι μεγαλύτερη από 25.000 τετραγωνικά μέτρα και έχει μήκος περίπου 3 km, από τα οποία το ένα χιλιόμετρο είναι διαθέσιμο στους επισκέπτες. Η επίσκεψη στο σπήλαιο διαρκεί περίπου μία ώρα. Κατά τη διάρκεια της πολύ μεγάλης ηλικίας του το σπήλαιο της Αλιστράτης σμιλευόταν σιγά σιγά από τη φύση ανά τους αιώνες, με αποτέλεσμα σήμερα να διαθέτει μερικούς από τους πιο εντυπωσιακούς σχηματισμούς από σταλακτίτες και σταλαγμίτες στην Ελλάδα, με μερικούς κόκκινους σταλακτίτες να φτάνουν ακόμη και τα 35 μέτρα μήκος! Όπως σε κάθε μεγάλο σπήλαιο, έτσι και εδώ το κυρίαρχο είδος που συναντάμε είναι οι νυχτερίδες. Υπολογίζεται ότι στις δαιδαλώδεις στοές και στους θαλάμους του σπηλαίου φιλοξενούνται κατά την καλοκαιρινή περίοδο μέχρι και 10.000 νυχτερίδες, οι οποίες ανήκουν σε 7 διαφορετικά είδη. Το σπήλαιο Αλιστράτης κατάφερα να το επισκεφτώ πριν δύο εβδομάδες περίπου, όταν βρέθηκα στη Δράμα για ένα διήμερο. Αν και έχω βρεθεί και σε άλλα σπήλαια το συγκεκριμένο πραγματικά με εντυπωσίασε. Όπως μας εξήγησε η ξεναγός συναντάμε πολλά και διαφορετικά είδη από σταλακτίτες και σταλαγμίτες οι οποίοι σχηματίζονται ανάλογα με τη ροή του νερού από τις διάφορες ρωγμές του σπηλαίου. Αυτό που ήταν μία πραγματική έκπληξη είναι ότι στην αρχή του σπηλαίου συναντήσαμε ένα μικρό ρομπότ την Περσεφόνη. Το όνομα το πήρε από την αρχαία ελληνική μυθολογία .Μπορούσε να περπατάει, να μιλάει, και να κάνει χρέη ξεναγού στα πρώτα μέτρα του σπηλαίου. Ήταν κάτι που δεν περιμέναμε να συναντήσουμε και πραγματικά μας εντυπωσίασε. Το μόνο αρνητικό της επίσκεψης ότι η ξεναγός δεν μας άφησε να βγάλουμε ούτε μία φωτογραφία στο εσωτερικό του σπηλαίου γιατί όπως μας είπε μπορεί να αλλοιωθούν όσα χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να σχηματιστούν. Όπως μας ενημέρωσε η ξεναγός για να ενωθεί ένας σταλακτίτης με έναν σταλαγμίτη πού να έχουν ενα εκατοστό απόσταση θα χρειαστεί περίπου 100 χρόνια. Μια επίσκεψη στο σπήλαιο Αλιστράτης σίγουρα θα είναι μία μοναδική εμπειρία. Το εσωτερικό του σπηλαίου θα σας μαγέψει θα δείτε τρομερούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες οι οποίοι σχηματίζονται με πολύ αργό ρυθμό εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
Μηνιαία αρχεία: Δεκέμβριος 2021
Υπάρχουν πολλά παράξενα, άγνωστα και ανατριχιαστικά μέρη στην Ελλάδα. Εμείς τώρα θα δούμε ένα από αυτά. Σανατόριο Το Σανατόριο είναι ογκώδες, πολυόροφο και εγκαταλελειμμένο κτίσμα που ιδρύθηκε και ξεκίνησε να λειτουργεί το 1914, ως ορεινό αντιφυματικό θεραπευτήριο του Ευαγγελισμού. Το 1934, ανοικοδομήθηκε με την επωνυμία Νοσοκομείο. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και τέλος σε σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων. Σήμερα το κτήριο είναι εγκαταλελειμμένο και η φήμη του έμεινε ως κακοτυχίας, αρρώστιας, πόνου, θανάτου αλλά και σενάρια σατανισμού. Εγώ προσωπικά έχω πάει και πιστεύω ότι αξίζει να πάτε κι εσείς.
Όταν βαριέμαι και δεν έχω τι να κάνω: Η ιστορία των Lego Αναδημοσίευση από: https://www.you.gr/discover/martios-2019/h-istoria-ton-lego Μάθε πώς και πότε δημιουργήθηκαν τα πρώτα «τουβλάκια» που έχουν λατρέψει μικροί και μεγάλοι. Τα τουβλάκια Lego τα γνωρίζουμε όλοι. Και ποιος δεν έχει κάτσει ώρες ατελείωτες πάνω σε ένα χαλί, με δεκάδες τουβλάκια μπροστά του, προσπαθώντας να κατασκευάσει αυτό που η φαντασία του τον προστάζει; Τα αγαπημένα αυτά τουβλάκια έχουν, όμως, μία απίστευτη ιστορία που αξίζει να διαβάσεις. Ας πάμε, λοιπόν, αρκετά πίσω, γύρω στο 1916 στο Μπίλουντ της Δανίας. Εκεί ανοίγει το ξυλουργείο του ο Ole Kirk Christiansen, ένας πατέρας τεσσάρων παιδιών με μεγάλη αγάπη στο ξύλο, και αρχίζει να φτιάχνει έπιπλα, όπως σκάλες, σκαμπό και σιδερώστρες της εποχής. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1924, και ενώ σκεφτόταν να επεκτείνει την επιχείρησή του, ο γιος του έβαλε κατά λάθος φωτιά, με αποτέλεσμα να καταστραφεί το ξυλουργείο αλλά και το σπίτι της οικογένειας. Ενώ κάποιος άλλος στη θέση του θα τα παρατούσε ύστερα από μια τέτοια καταστροφή, ο δανός ξυλουργός το είδε σαν σημάδι για να φτιάξει ένα μεγαλύτερο εργαστήριο για τις δημιουργίες του. Η μία τραγωδία όμως, έφερε την άλλη και… Το 1929, η ύφεση στάθηκε εμπόδιο στα σχέδια του, ενώ το 1932 έφυγε από τη ζωή και η σύζυγος του. Έχοντας χάσει σχεδόν τα πάντα, δεν παραιτήθηκε. Αποφάσισε, με το ξύλο που είχε, να φτιάξει μικρά αντικείμενα και παιχνίδια, τα οποία θα μπορούσε να πουλήσει σε χαμηλή τιμή, έτσι ώστε να επιβιώσει αυτός και τα παιδιά του. Άρχισε, λοιπόν, να κατασκευάζει παιχνίδια και ονόμασε την επιχείρηση του Lego (στα δανέζικα «leg godt» σημαίνει «παίξε καλά»). Αργότερα, προς μεγάλη του έκπληξη, έμαθε ότι στα λατινικά «lego» σημαίνει «συναρμολογώ». Το 1942, άλλη μια φωτιά απειλεί και καταστρέφει το εργοστάσιο του. Με το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, αποφασίζει να στραφεί σε ένα πιο φθηνό υλικό, το πλαστικό. Το 1949 φτιάχνει τα πρώτα του πλαστικά τουβλάκια. Το 1952 ο Ole Kirk φεύγει από τη ζωή, και ο γιος του εξελίσσει το σχήμα των Lego, δημιουργώντας ένα σύστημα παιχνιδιού που σχεδιάστηκε στη βάση ότι όλα τα τουβλάκια αλληλοσυνδέονται και συναρμολογούνται. Αυτό σημαίνει ότι κάθε τουβλάκι Lego που δημιουργήθηκε από το 1955 και μετά μπορεί να συνδεθεί με οποιοδήποτε άλλο! Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, κυκλοφόρησαν θεματικά κουτιά Lego με συγκεκριμένα σχέδια, όπως κτίρια και αυτοκίνητα. Ενώ το 1968, δημιουργήθηκε στη Δανία η πρώτη Legoland, ένα τεράστιο πάρκο κατασκευασμένο από τουβλάκια, το οποίο επισκέπτονται εκατοντάδες χιλιάδες λάτρεις των παιχνιδιών κάθε χρόνο. Κάπως έτσι, από τα ξύλινα παιχνίδια φτάσαμε στον σημερινό βιομηχανικό γίγαντα παιχνιδιών Lego, με μεγάλους fans σε όλο τον κόσμο και σπίτια γεμάτα πολύχρωμα τουβλάκια
ΚΟΙΝΟ ΟΝΟΜΑ :Ιστιοφόρο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ :Ιστιοφόρος ΤΥΠΟΣ :Ψάρι ΔΙΑΤΡΟΦΗ :Σαρκοφάγο ΟΝΟΜΑ ΟΜΑΔΑΣ :Σχολείο ΜΕΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ :4 χρόνια ΜΕΓΕΘΟΣ :5,7 έως 11 πόδια ΒΑΡΟΣ :120 έως 220 λίβρες ΜΕΓΕΘΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΔΡΑ 6 ΠΟΔΙΩΝ : Τα δύο κύρια υποείδη ιστιοφόρων, ο Ατλαντικός και ο Ινδο-Ειρηνικός, κυμαίνονται στα θερμά και εύκρατα μέρη των ωκεανών του κόσμου. Μοναδικά Χαρακτηριστικά Έχουν μπλε έως γκρι χρώμα με λευκούς κάτω κοιλιακούς. Πήραν το όνομά τους από το εντυπωσιακό ραχιαίο πτερύγιο τους που εκτείνεται σχεδόν σε όλο το μήκος του σώματός τους και είναι πολύ υψηλότερο από το παχύ σώμα τους. Σίτιση Είναι μέλη της οικογένειας των ψαριών και ως εκ τούτου, έχουν μια άνω γνάθο που προεξέχει πολύ πέρα από την κάτω γνάθο τους και σχηματίζει ένα χαρακτηριστικό δόρυ. Βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια του ωκεανού συνήθως μακριά από τη γη και τρέφονται με κοπάδια μικρότερων ψαριών όπως σαρδέλες και γαύροι, τα οποία συχνά ποιμαίνουν με τα πανιά τους, καθιστώντας τα εύκολη λεία. Επίσης γλεντούν με καλαμάρια και χταπόδι. Παιχνίδι Ψάρεμα Το κρέας τους είναι αρκετά σκληρό και δεν τρώγεται ευρέως, αλλά εκτιμώνται ως θηράματα. Αυτά τα ισχυρά, εξορθολογισμένα θηρία μπορούν να αυξηθούν σε περισσότερα από 10 πόδια και να ζυγίζουν έως και 220 κιλά. Όταν αγκιστρωθούν, θα πολεμήσουν δυναμικά, πηδώντας και βουτώντας επανειλημμένα, και μερικές φορές χρειάζονται ώρες για να προσγειωθουν. Πληθυσμός Τα ιστιοφόρα είναι αρκετά άφθονα σε όλο το φάσμα τους και ο πληθυσμός τους θεωρείται σταθερός. Δεν υπόκεινται σε ειδικό καθεστώς ή προστασία. Υπάρχουν εκατομμύρια είδη ψαριών στη θάλασσα και πολλοί διαφορετικοί τρόποι κολύμβησης. Υπάρχουν εκείνοι που δεν ξέρουν να κολυμπούν καλά, άλλοι που κολυμπούν με έναν ιδιαίτερο τρόπο και άλλοι των οποίων η ταχύτητα είναι απίστευτη. Σήμερα πρόκειται να μιλήσουμε για ένα ψάρι του οποίου ο τρόπος κολύμβησης είναι πραγματικά θεαματικός. Πρόκειται για ιστιοφόρο. Με το περίεργο ραχιαίο πτερύγιο του με τεράστιες διαστάσεις, αυτό το ψάρι μπορεί να κολυμπήσει πολύ γρήγορα αναζητώντας το θήραμά του ή να ξεφύγει από τους θηρευτές του Το ιστιοφόρο, με επιστημονικό όνομα Istiophorus albicans, ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1792 και θεωρείται είδος από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Είναι επίσης γνωστό ως ψάρι marlin. Είναι διακριτικός ένα από τα πιο υπέροχα ψάρια που μπορούμε να βρούμε στις θάλασσες και τους ωκεανούς σε όλο τον κόσμο. Υπάρχει ένα άλλο υποείδος που κατοικεί στους ωκεανούς της Ινδίας και του Ειρηνικού και ονομάζεται Istiophorus platypterus. Και οι δύο οικογένειες έχουν μπλε ή γκρι χρώματα και λευκή κοιλιά. Το είδος του Ατλαντικού είναι μικρότερο
Το προηγούμενο Σάββατο μαζί με την οικογένειά μου επισκέφτηκα το σπήλαιο Αγγίτη στην Δράμα. Το σπήλαιο Αγγίτη θεωρείται μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο στην Ελλάδα με μήκος 15 χιλιόμετρα περίπου από τα οποία έχουν χαρτογραφηθεί τα 12,5. Αυτό που κάνει το σπήλαιο να ξεχωρίζει είναι ότι στο δάπεδο του κυλάει ο ποταμός Αγγίτης ενώ μέσα μπορούμε να συναντήσουμε τεράστιους σταλακτίτες. Το σπήλαιο είναι επισκέψιμο σε μήκος 500 μέτρων. Ένα πολύ μικρό τμήμα του σπηλαίου στην έξοδο του ποταμού ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Στην περιοχή έχουν βρεθεί πολλά αρχαιολογικά ευρήματα καθώς και ένας χαυλιόδοντας από Μαμούθ Πού φυλάσσεται στο αρχαιολογικό μουσείο Δράμας. Όταν φτάσαμε δυστυχώς ο φύλακας μας ενημέρωσε ότι το σπήλαιο δεν ήταν επισκέψιμο γιατί είχαν φουσκώσει τα νερά του ποταμού Αγγίτη και είχαν καλύψει τους διαδρόμους. Ενώ αρχικά απογοητευτήκαμε και είπαμε ότι θα βγάλουμε μόνο φωτογραφίες από τον ποταμό έξω από το σπήλαιο ο φύλακας για καλή μας τύχη μας είπε να τον ακολουθήσουμε μιας και αυτός θα έμπαινε για να δει την στάθμη του νερού εντός του σπηλαίου. Αρχικά μας έδειξε το σημείο όπου βρέθηκε ο χαυλιόδοντας του μαμούθ,ακριβώς πριν την είσοδο του σπηλαίου και στη συνέχεια μπήκαμε στο εσωτερικό και είδαμε τα πρώτα μέτρα του σπηλαίου όπου μας άφησε να βγάλουμε μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες. Ήταν αρκετό όμως για να θαυμάσουμε το μεγαλείο της φύσης. Ελπίζω την επόμενη φορά να καταφέρουμε να δούμε όλο το σπήλαιο γιατί είμαι σίγουρος ότι πραγματικά θα είναι φανταστικό. Πάντως και η φύση εξωτερικά του σπηλαίου ήταν καταπληκτική για αυτό και αφιερώσαμε αρκετό χρόνο βγάζοντας φωτογραφίες και θαυμάζοντας το τοπίο. Αν θέλετε να το επισκεφτείτε η καλύτερη εποχή είναι η άνοιξε γιατί σίγουρα δεν θα βρείτε πλημμυρισμένο το σπήλαιο και η φύση θα είναι στα καλύτερά της.
Έχετε δει την ταινία “Mια χριστουγεννιάτικη ιστορία”; Αυτή είναι αγαπημένη μου ταινία των Χριστουγέννων. Ο Σκρουτζ είναι ένας άνθρωπος πολύ τσιγγούνης και μισεί τα Χριστούγεννα. Mια μέρα όταν γύρισε σπίτι του, το πνεύμα των Χριστουγέννων μπήκε στο σπίτι του και τον πήγε ένα ταξίδι στο παρελθόν του. Τότε ο Σκρουτζ ένιωσε μια αγάπη για τα Χριστούγεννα. Η ταινία προβλήθηκε 2009. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η ταινία, κυρίως γιατί είναι Χριστουγεννιάτικη και μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον. Γι’ αυτό πιστεύω ότι θα αρέσει και σε εσάς, όσοι δεν την έχετε δει αυτήν την ταινία.
Συζητήσαμε και γνωριστήκαμε μαζί με την κυρία Ηλιάνα, τη φοιτήτρια του Παιδαγωγικού τμήματος Ειδικής Αγωγής που παρακολούθησε το μάθημα μαζί μας, στα πλαίσια της πρακτικής της άσκησης. Ακούστε την συνέντευξη που μας παραχώρησε. Την ευχαριστούμε πολύ!
Ποια είναι η αγαπημένη σας σειρά; Εμένα μου αρέσει πολύ το “Μία σειρά από ατυχή γεγονότα”. Επειδή γνωρίζω ότι πολλές σειρές και ταινίες έχουν εμπνευστεί από βιβλία, είχα ψάξει στο ίντερνετ αν υπάρχει αυτή η σειρά σε βιβλία, και μαντέψτε…Υπήρχε σε βιβλίο και όχι ένα ή δύο, αλλά 13 βιβλία! Το βιβλίο είναι γραμμένο από τον λεμόνι Σνίκετ, τον φανταστικό συγγραφέα της τηλεοπτικής σειράς, αλλά και των βιβλίων…Είναι για άνω των 12,όμως κατά την γνώμη μου, μπορούν να το διαβάσουν και παιδιά 11 χρονών, όπως εγώ. Η σειρά περιγράφει την ατυχη ζωή τριών παιδιών, της Σάνι, της Βάιολετ και του Κλάους Μποντλέρ τα οποία έχασαν τους γονείς τους σε μία πυρκαγιά! Ένας από τους συγγενείς τους θέλει να τους πάρει την περιουσία που άφησαν οι γονείς τους, όμως όσο τα παιδιά προσπαθούν να του ξεφύγουν, τόσο πιο εύκολα τους βρίσκει αυτός, και γίνεται ένα αξεπέραστο εμπόδιο στην ζωή τους! Έτσι αλλάζουν κηδεμόνες, ανακαλύπτουν ενδιαφέροντα μέρη και γνωρίζουν καινούργια άτομα, καθώς και μυστικά που τους έκρυβαν χρόνια οι γονείς τους. Και όλα αυτά τα κάνουν μέχρι η μεγαλύτερή τους αδερφή, η 14χρονη Βάιολετ, να ενηλικιωθεί! Η σειρά αποτελείται από 13 βιβλία, αλλά εγώ έχω ξεχωρίσει το τελευταίο, επειδή εκεί τελειώνουν τα βάσανα των άτυχων αδελφών, και έτσι η ιστορία είναι πιο ευχάριστη! Η αλήθεια είναι πως σε αρκετά σημεία του βιβλίου το κείμενο γίνεται περίπλοκο, γι’ αυτό και πρέπει να το διαβάζετε με προσοχή! Έχει 385 σελίδες,καθόλου εικόνες και είναι λίγο πιο μικρούλι σε μέγεθος από συνηθισμένα βιβλία! Σας προτείνω να διαβάσετε έστω και ένα από τα βιβλία της σειράς, πιστεύω θα σας αρέσει…
Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2021 και ώρα 19:30 σε αίθουσα του σχολείου μας έγινε η πρώτη ενδοσχολική επιμόρφωση μας με εισήγηση του κ. Δημήτρη Λεπίδα, δασκάλου της Στ’ τάξης. Θέμα: “Ψηφιακές Εφαρμογές στην τάξη” -Σχολικός Τύπος, ψηφιακή εφημερίδα στην τάξη και το σχολείο. Ποιες οι δυνατότητες αξιοποίησης; -ClassDojo, εφαρμογή διαχείρισης συμπεριφοράς μαθητών και επικοινωνίας με τους γονείς -Edmodo, πλατφόρμα ασύγχρονης εκπαίδευσης/αντίστροφη τάξη.
Η αγαπημένη μου Χριστουγεννιάτικη ταινία είναι η “Διπλή Πριγκίπισσα”. Γυρίστηκε το 2019, η δεύτερη το 2020, και η τρίτη το 2021. Και οι τρείς μου αρέσουν πολύ. Η κάθε μία από αυτές έχει διαφορετική δράση αλλά όλες τους ίδιους ηθοποιούς . Η πρώτη ταινία ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια μία ρεαλίστρια ζαχαροπλάστρια την Στέισι από το Σικάγο και μια μέλλουσα πριγκίπισσα. Ανακαλύπτει την εκπληκτική τους ομοιότητα και με την Δούκισα Μάργκαρετ, που σχεδιάζουν να αλλάξουν θέσεις τα Χριστούγεννα. Η δεύτερη ταινία έχοντας ως τίτλο “Ξαναλάζουμε;”. Ανακαλύπτουν ότι έχουν την ίδια ομοιότητα με την ξαδέλφη της Μάργκαρετ Φιόνα αλλά πολύ διαφορετικό χαρακτήρα. Προσπαθώντας να της κλέψει το θρόνο. Αφού έχουν αλλάξει πάλι θέσεις, η σωσία της η Στέισι που υποτίθεται είναι η Μάργκαρετ έχει βρεθεί αιχμάλωτη από τους συνεργάτες της τρίτης τους σωσίας τη Φιόνα και την έχουν απαγάγει νομίζοντας ότι είναι αυτή. Η τρίτη ταινία με τίτλο “Κυνηγώντας το Αστέρι”. Μετά την κλοπή ενός ανεκτίμητου χριστουγεννιάτικου κειμηλίου η δύο σωσίες μαζί με της οικογένειές τους αποφασίζουν να βγάλουν από το ίδρυμα την Φιάνα, για να ζητήσουν την βοήθειά της. Eλπίζω όποιος δεν την έχει δει να την δει και να μου πει την γνώμη του και αν του άρεσε.
Η αγαπημένη μου σειρά είναι η “Alexa&Katie”. Σε αυτή την σειρά βλέπουμε ένα κορίτσι να πολεμάει με τον καρκίνο με τη βοήθεια της καλύτερής της φίλης. Θα πηγαίνανε στο λύκειο , αλλά ξαφνικά της Αλέξας άρχισαν να της πέφτουν τα μαλλιά και για να μην πάει φαλακρή στο λύκειο , η Κέϊτη δεν την άφησε μόνη οπότε ξύρισε και αυτή το κεφάλι της και αυτό που της είπε όταν το έκανε, ήταν ότι “οτιδήποτε και αν κάνει δεν θα είναι ποτέ μόνη”. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η σειρά επειδή δείχνει δυο φίλες η οποίες συμπαραστέκοταν η μια στην αλλη και ετσι πηρα και εγω παραδειγμα να ειμαι τοσο καλη φιλη όσο κι αυτές στη δικές μου φίλες ,και αν και την έχω δει πολλές φορές συνεχίζω να το βλέπω γιατί πραγματικά είναι πολύ ωραία και συγκινητική. Πιστεύω ότι αξίζει πολύ να την δείτε ειδικά τα κορίτσια που έχουν μια κολλητή φίλη. Αυτή η σειρά θα σας κάνει να δεθείτε ποιο πολύ με την/ον φίλη/ο σας και θα σας κάνει να συγκινηθείτε. Η δεύτερη σεζόν της σειράς «Alexa and Katie» ανέβηκε στο Netflix μόλις πριν λίγες μέρες, αλλά οι φαν έχουν ήδη αγωνία αν θα υπάρξει τρίτη. Το Netflix δεν έχει δώσει προς το παρόν πληροφορίες για το τι σκοπεύει να κάνει με τη νεανική σειρά, ωστόσο εκτιμάται ότι το πιο πιθανό είναι να πάρει το πράσινο φως για συνέχεια.
Υπάρχουν πόλλα και περίεργα ζώα που ακόμα δεν τα έχουμε δει και μπορεί και να μην τα δούμε. Ένα απο αυτά είναι το μυρμήγκι πάντα που μοίαζει σαν πάντα αλλα στην πραγματικότητα είναι σφήκα. Σχετικές πληροφορίες από το διαδίκτυο: Μπορεί να μοιάζει τρισχαριτωμένο, μη σας γελά όμως η εμφάνισή του, καθώς ο μικρός αυτός δαίμονας έχει το παρατσούκλι «φονιάς αγελάδων»! Και δεν είναι τελικά μυρμήγκι, αλλά είδος σφήκας που έχει απωλέσει τη δυνατότητα να πετά, έχοντας τα φανταχτερά χρώματά του για να προειδοποιεί τους θηρευτές του να μένουν μακριά. Τα θηλυκά δεν έχουν μάλιστα καθόλου φτερά και παραμοιάζουν με μυρμήγκια, εξού και το όνομα του είδους «μυρμήγκι-πάντα». Το υμενόπτερο Euspinolia militaris, που ζει αποκλειστικά σε δασώδεις εκτάσεις της Χιλής και της Αργεντινής, δεν έχει το πιο τρομακτικό τσίμπημα του ζωικού βασιλείου, ο θρύλος το θέλει ωστόσο να μπορεί να σκοτώσει μια αγελάδα με μερικά τσιμπήματα. Η πραγματικότητα κρατά ωστόσο μικρότερο καλάθι, μιας και η επιστήμη μας λέει πως μπορεί πράγματι να σκοτώσει, μόνο που μιλάμε για θηρευτές ενός κιλού και θα χρειαστεί και έξι τσιμπήματα.Είναι μάλιστα ζώα μοναχικά, καθώς δεν φτιάχνουν αποικίες ούτε έχουν φωλιές. Και παρά το όνομά τους, δεν είναι καθόλου επιθετικά. Ζουν όμως παρασιτικά, αφήνοντας τα αυγά τους σε φωλιές εντόμων και οι κάμπιες τους μεγαλώνουν καταβροχθίζοντας τις προνύμφες των άλλων. Ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά στην κεντρική Χιλή το 1938, αν και προσφάτως άρχισε να τα μελετά η επιστήμη. Και όταν άρχισε, ανακάλυψε διάφορα περίεργα για τα μυρμήγκια-πάντα, όπως ας πούμε ότι τα αρσενικά είναι νυχτόβια ενώ τα θηλυκά δραστηριοποιούνται τη μέρα. Ή το γεγονός ότι δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις το φύλο τους, εκτός και αν τα δεις να ζευγαρώνουν, παρουσιάζοντας κι εδώ αρκετές ιδιαιτερότητες σε σχέση με το είδος που ανήκουν, κάπου 3.000 σφήκες δηλαδή που έχουν χάσει τα φτερά τους. Και μόλις γονιμοποιηθεί, το θηλυκό θα ψάξει να βρει φωλιές μελισσών ή σφηκών για να εναποθέσει τα αυγά του, φέρνοντας τον τρόμο στην αποικία του θύματος…
Πράππας Αθανάσιος του Χρήστου και της Κυρατσώς ετών 22 Γεννήθηκε στο Μεγάλο Μοναστήρι. Τελειώνει το Δημοτικό Σχολείο του χωριού και αργότερα ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χειμώνα του 1941-42 έρχεται σε ρήξη με τους λεγεωνάριους, (Έλληνες βλάχοι, φίλοι των Ιταλών) και γλιτώνει την εκτέλεση με την παρέμβαση του πατέρα του. Αγαπάει ιδιαίτερα τα άλογα, είναι καλός ιππέας και πάντα εξέφραζε την επιθυμία του να καταταγεί στο ανταρτικό ιππικό. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, μεταβαίνει με άλλους συγχωριανούς του στο Βελεστίνο, κατόπιν εντολής του τοπικού Ε.Α.Μ., του οποίου ήταν μέλος, για την παραλαβή των Ιταλών αιχμαλώτων, που θα παραδίνονταν την ημέρα εκείνη στις ανταρτικές ομάδες. 20/12/1943 Το πρωί της ημέρας αυτής ο Θανάσης βρισκόταν στο γάμο του συγχωριανού και φίλου του Καλαμπαλίκη Κων/νου. Εδώ τον συλλαμβάνουν οι Γερμανοί, μεταφέρεται στο σχολείο και αργότερα εκτελείται στο ρέμα, στην τοποθεσία “Όχτος του Θάνου”. Λέγεται μάλιστα ότι, πριν την εκτέλεση έκαμε προσπάθεια να επιτεθεί εναντίον του εκτελεστικού αποσπάσματος.Μάταια όμως. Νεκρό τον βρίσκουν ο αδερφός του Μόδεστος, οι αδερφές του και ο Κων/νος Καλαμπαλίκης. Ο νεκρός είναι φοβερά κακοποιημένος με πάρα πολλά τραύματα. Με κάρο μεταφέρεται στο σπίτι και από εκεί στο νεκροταφείο του χωριού, όπου θάβεται. Πληροφορίες: Πράππας Μόδεστος, αδερφός Αυτή ήταν η μαρτυρία του παππού μου που σκοτώθηκε από τους Γερμανούς και την βρήκα σε αυτό το βιβλίο: “Το Μεγάλο Μοναστήρι Λάρισας και η ιστορία του “.
Η αγαπημένη μου χριστουγεννιάτικη ταινία είναι μόνος στο σπίτι. Είναι για μία οικογένεια όπου ταξίδεψαν στο εξωτερικό για τα Χριστούγεννα και ξέχασαν το μικρό τους γιο (Kevin) στο σπίτι χωρίς να το καταλάβουν. Ο μικρός Κέβιν έχει να αντιμετωπίσει δύο κλέφτες οι οποίοι έχουν καταλάβει ότι βρίσκεται μόνος του στο σπίτι και θέλουν να τον κλέψουν. Τους συγκεκριμένους κλέφτες η αστυνομία έχει προσπαθήσει να τους πιάσει πολλές φορές χωρίς να τα καταφέρει. Ο μικρός Κέβιν όμως χρησιμοποιώντας παγίδες τις οποίες μόνος του έφτιαξε κατάφερε να τους πιάσει και να τους παραδώσει στην αστυνομία. Όταν η υπόλοιπη οικογένεια του κατάλαβε ότι τον είχαν ξεχάσει στο σπίτι έτρεξαν γρήγορα πίσω χωρίς να ξέρουν όμως τι κατάφερε και έκανε ο μικρός τους γιος. Προτείνω σε όλους να δείτε αυτήν την ταινία και είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει.
Το φαράγγι βρίσκεται λίγα μέτρα πιο κάτω από τη σιδηροδρομική γραμμή που περνάει δίπλα από το σπήλαιο Αλιστράτη. Βρίσκεται ανάμεσα στα όρη Παγγαίο και Μενοίκιο και έχει μήκος 15 χιλιόμετρα. Από κάποια βίαιη γεωλογική ανακατάταξη, συντελέστηκε στο σημείο μία κοσμογονική αλλαγή που χώρισε τη γη στα δύο και άφησε να περάσουν οι υδάτινοι όγκοι της Πρασιάδα λίμνης, η οποία κάλυπτε την εύφορη πεδιάδα της Δράμας, δημιουργώντας το φαράγγι του Αγγίτη. Σε τρία σημεία του φαραγγιού έχουν βρεθεί βραχογραφίες οι οποίες εκτιμάται ότι είναι φτιαγμένες από την εποχή του χαλκού. Αυτό το φαράγγι το επισκέφτηκα το προηγούμενο σαββατοκύριακο με την οικογένειά μου. Ευτυχώς ο καιρός ήταν καλός και μας βοήθησε να κατεβούμε στο Φαράγγι μέχρι τη γέφυρα όπου μπορείς να περάσεις απέναντι. Ήταν μία ξεχωριστή εμπειρία καθώς ήταν η πρώτη φορά που κατέβαινα μέσα σε ένα φαράγγι και έβλεπα από κοντά τι μπορεί να δημιουργήσει η φύση χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου. Προσθέτω μερικές φωτογραφίες που σίγουρα θα σας κάνουν να θέλετε να το δείτε από κοντά:
Ο Άγιος Νικόλαος είναι εκκλησία στην κεντρική πλατεία της Δράμας. Παλιότερα ήταν γνωστός ως Εσκί Τζάμι. Η άνεγερση του Εσκί Τζάμι υπολογίζεται στα τέλη του 17ου αιώνα. Το 1916 οι Βούλγαροι γκρέμισαν το μιναρέ και μετέτρεψαν το τζάμι σε εκκλησία το ονόμασαν Άγιο Γεώργιο. Αργότερα ένας ιερέας πρόσφυγας από τη Ρωσία κατέβασε την ημισέλινο από το τρούλο του τζαμιού και τοποθέτησε στη θέση της ένα σταυρό. Πρόσθεσε επίσης και μία καμπάνα και την άλλη μέρα τέλεσε μέσα στο τζαμί ακολουθία του όρθρου και έτσι το δέσμευσε για να χρησιμοποιηθεί ως εκκλησία. Ο ίδιος την αφιέρωσε στον Άγιο Νικόλα. Το 1960 άρχισαν να γίνονται μετατροπές προκειμένου να εξαλειφθούν τα χαρακτηριστικά της μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής.Αργότερα ανακαινίστηκε και αγιογραφήθηκε και απέκτησε τη σημερινή μορφή. Την επισκέφτηκα την Κυριακή με την οικογένειά μου στην εκδρομή που κάναμε στη Δράμα και στις Σέρρες. Με εντυπωσίασε γιατί ήταν διαφορετική από τις εκκλησίες που βλέπουμε στο Βόλο και γενικά στην Ελλάδα. Αν κάποια στιγμή βρεθείτε στην πόλη της Δράμας αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να την επισκεφτείτε.
Έχετε πάει στο χωριό του πινόκιο στον Βόλο; Αυτά τα Χριστούγεννα στον Βόλο στήνεται ένα υπέροχο χωριό, έτσι όπως το φαντάστηκε κάθε μικρό παιδί στα παιδικά του όνειρά του. Τόσοι οι μικροί όσο και οι μεγάλοι σε ηλικία επισκέπτες την περίοδο των εορτών, θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν ένα παραμύθι διαφορετικό, μια χριστουγεννιάτικη περιπέτεια, βγαλμένη από τις σελίδες του βιβλίου του Πινόκιο και τις σκανταλιές των ξωτικών και των βοηθών του Άη Βασίλη. Ο Πινόκιο, ο Τζεπέτο, ο γρύλος και η γαλάζια νεράιδα συνυπάρχουν με τον Άη Βασίλη και τους σκανδαλιάρηδες βοηθούς του, σ’ ένα εντυπωσιακό σκηνικό που στήθηκε στην καρδιά της πρωτεύουσας της Μαγνησίας για όλη την εορταστική περίοδο. Εγώ πιστεύω ότι θα είναι ένα υπέροχο χωριό.
Το Μεγάλο Μοναστήρι είναι το χωριό μου και βρίσκεται στον νομό Λαρίσης. Έχει περίπου 200 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες. Το χωριό έχει περάσει το φαινόμενο της αστυφιλίας και 1.000 κάτοικοι περίπου, αναζήτησαν δουλειά σε άλλες πόλεις και στο εξωτερικό. Έχει ένα Δημοτικό σχολείο, αλλά τα παιδιά για να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, πρέπει να πάνε στην γειτονική κωμόπολη, το Βελεστίνο. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι πρόσφυγες την Ανατολικής Ρωμυλίας, που ήρθαν το 1906 από την Βουλγαρία. Οι κάτοικοι διατήρησαν τα έθιμα που έφεραν από εκεί, όπως: την παραμονή των Χριστουγέννων παρέες γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, τραγουδώντας τα κάλαντα, για να μαζέψουν κουλούρες (μεγάλα κεντημένα ψωμιά) και χρήματα. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, όλο το χωριό συγκεντρώνεται στην πλατεία για να χορέψει. Κάποιοι είναι ντυμένοι “Ντιβιντζίδες”, άνθρωποι που φορούσαν παλιά ρούχα ραμμένα με κορδέλες, μάσκες προσώπου όπου είχαν κεντήσει πάνω φασόλια για δόντια, αλλά και μεγάλα καπέλα τα “Καούκια”. Επίσης κρατούσαν ένα ξύλο που λέγεται “Τοπούζι”. Μαζί τους χόρευαν και οι “Καμήλες”, άνθρωποι που φορούσαν μια ξύλινη κατασκευή, τυλιγμένη με πανί και μπροστά είχαν κρεμασμένα δύο μεγάλα κουδούνια. Σαν σήμερα, 19 Δεκεμβρίου 1943, ο Γερμανικός στρατός, μπήκε στο χωριό και σκότωσε 45 άτομα, επίσης εκείνη την ημέρα γινόταν ένας γάμος. Αγαπώ το χωριό μου για την Ιστορία του, αλλά και τις παραδόσεις του.
Αυτή η ταινία έχει ως τίτλο “If anything happens I love you” “Αν συμβεί κάτι σας αγαπώ”. Είναι μία ταινία με πολλά νοήματα. Είναι με σχέδια σαν ζωγραφιά και πιστεύω ότι μόνο έτσι μπορούσαν να δείξουν το νόημα αυτής της ταινίας. Ένα από αυτά τα νοήματα είναι, σύμφωνα με κριτικές ότι “Όπου και να είναι θα σε σκέφτεται” λόγο ότι η σκιά του παιδιού είναι πάντα εκεί και πάντα οι γονείς την σκέφτονται. Δεν μπορώ να την περιγράψω επειδή, εκτός ότι έχει πολλά νοήματα, πρέπει και να τα καταλάβεις πως προσπαθούν να τα περιγράψουν μέσα από τα σχέδια, κάτι που εγώ δεν κατάλαβα. Η ταινία είναι μικρού μήκους μόνο 12 λεπτά. Δεν έχει λόγια για αυτό περιγράφει το σενάριο μόνο με εικόνες. Η ηλικία που μπορεί να την δει είναι 13+. Σας προτείνω να την δείτε και να μου πείτε την γνώμη σας. Γυρίστηκε το 2020. Η υπόθεση με λίγα λόγια: Μετά από ένα τραγικό μακελειό σε σχολείο 2 συντετριμμένοι οι γονείς βιώνουν ένα συναισθηματικό κενό καθώς θρηνούν το χαμό ενός παιδιού. Που μπορείς να δεις την ταινία: Netflix, YouTube.
Στα πλαίσια των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων που διδάσκει στη Στ´ τάξη ο κ. Κώστας Δεληογλάνης, διενεργήθηκε η παρακάτω έρευνα. Τα αποτελέσματα συγκέντρωσε η Συνοδία και η Ιωάννα. Το δείγμα της έρευνας αποτελούνταν από 45 παιδιά, 21 αγόρια και 24 κορίτσια της Δ’,Ε’ και Στ’ τάξης. Δείτε τα γραφήματα με τα αποτελέσματα, έχουν πολύ ενδιαφέρον:
Η “Ονειρούπολη Δράμας – Το χωριό του Άη Βασίλη” είναι μια δραστηριότητα – θεματικό χριστουγεννιάτικο πάρκο του Δήμου Δράμας, στην ανατολική Μακεδονία, που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο κέντρο της πόλης και συγκεκριμένα στον Δημοτικό Κήπο Δράμας και την Πλατεία Ελευθερίας. Διαρκεί σχεδόν ένα μήνα και στο πρόγραμμά της συμπεριλαμβάνονται εκδηλώσεις όπως συναυλίες, θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, αθλητικές δράσεις, παιχνίδια και άλλα προγράμματα ενημερωτικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Η είσοδος σε όλες τις δράσεις είναι ελεύθερη. Η έναρξη της Ονειρούπολης πραγματοποιείται συνήθως παραμονή της εορτής της Αγίας Βαρβάρας, πολιούχου της Δράμας (4 Δεκεμβρίου) και συνεχίζεται για ένα μήνα, συνήθως μέχρι 7-8 Ιανουαρίου. Το χωριό του Αη-Βασίλη ξεκίνησε την λειτουργία του τον Δεκέμβριο του 2003 και συνεχίζει να λειτουργεί επί 18 χρόνια. Την οργάνωσή του αναλαμβάνει ο Δήμος Δράμας και συμμετέχουν δεκάδες εθελοντές κάθε ηλικίας. Από το 2003 και μετά διεξάγεται αδιάκοπα μέχρι σήμερα, με μοναδική εξαίρεση το 2020, όπου για λόγους πανδημίας του κορονοϊού, δεν πραγματοποιήθηκε πηγή: βικιπαίδεια
Εσείς το ξέρατε αυτό το ζώο; Το Pinnatus Batfish (ψάρι-νυχτερίδα) είναι ένα πολύ όμορφο και ιδιαίτερο ψάρι το φυσικό περιβάλλον του οποίου είναι στους κοραλλιογενείς υφάλους του Ινδικού Ωκεανού. Είναι ιδιαίτερα σπάνιο και η διατήρησή του σε ενυδρείο απαιτεί πολύ συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και αλατότητας του νερού. Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το ψάρι «αρνείται» να καταναλώσει έτοιμες τροφές σε μια ιδιότυπη «απεργία πείνας» που οδηγεί τελικά στην απεβίωσή του. πηγή: βικιπαίδεια
Ο φυσικός χρωματισμός του αξολότλ είναι καφέ ή ελαιώδες καφέ με σκουρόχρωμες κηλίδες. Με την επιλεκτική αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία ωστόσο έχουν παραχθεί αλφικά, λευκιστικά, μελανιστικά, αξανθικά άτομα κ.α. Το αξολότλ κάποτε ζούσε σε δύο λίμνες κοντά στην Πόλη του Μεξικού, στη λίμνη Σοτσιμίλκο και στη λίμνη Τσάλκο άλλα λόγω της ρύπανσης, της αποξήρανσης και της εισαγωγής επεκτατικών ειδών το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για το είδος.[6] Η διάρκεια ζωής ενός αξολότλ μπορεί να ξεπεράσει τα 20 χρόνια, αν και συνήθως ζει 10 έως 15 χρόνια. Το ρεκόρ κατέχει ένα αξολότλ στο Παρίσι που έζησε 25 χρόνια.[7] Από το 2010, τα άγρια αξολότλ βρίσκονται κοντά στην εξαφάνιση,[8] λόγω της αστικοποίησης στην Πόλη του Μεξικού και την επακόλουθη ρύπανση των υδάτων. Έχουν αναφερθεί από την CITES ως απειλούμενα είδη και από την IUCN[9][σημείωση 3] ως κρίσιμα απειλούμενο είδος, στην άγρια φύση λόγω της μεγάλης μείωσης του πληθυσμού τους. Τα αξολότλ χρησιμοποιούνται εκτενώς στην επιστημονική έρευνα λόγω της ιδιότητάς τους να αναγεννούν άκρα τους. Είναι το μόνο γνωστό σπονδυλωτό, που μπορεί να αναγεννά κομμένα μέρη του σώματός του πλήρως λειτουργικά και πολύ εύκολα. Τα αξολότλ πωλούνταν επίσης ως τροφή σε αγορές του Μεξικού και αποτελούσε βασικό κομμάτι στη διατροφή των Αζτέκων.[10][11] Μια έρευνα του 2013 με διάρκεια τεσσάρων μηνών, κατέγραψε πως δεν υπήρχε κανένα ίχνος παρουσίας αξολότλ στην άγρια φύση. Προηγούμενες έρευνες το 1998, το 2003 και το 2008 είχαν βρει 6000, 1000 και 100 αξολότλ αντίστοιχα, ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στον βιότοπο της Λίμνης Σοτσιμίλκο. Αυτό πυροδότησε νέους φόβους για τον πλήρη αφανισμό τους στην άγρια φύση.[12] Πηγή : βικιπαιδεια
Συζητήσαμε και γνωριστήκαμε μαζί με την κυρία Ελένη, τη φοιτήτρια του Παιδαγωγικού τμήματος Ειδικής Αγωγής που παρακολούθησε το μάθημα μαζί μας, στα πλαίσια της πρακτικής της άσκησης. Ακούστε την συνέντευξη που μας παραχώρησε. Την ευχαριστούμε πολύ!
Δεν θα ήθελα να ζήσω σε μια μεγάλη πόλη, επειδή έχει αρκετά αρνητικά πράγματα. Όπως η ηχορύπανση, ο κόσμος δεν αλληλογνωρίζεται. Δεν έχει χώρο για να παίζουν τα παιδιά, δηλαδή έχει έλλειψη χώρου για παιχνίδι. Επίσης τώρα λόγω κορωναϊού οι άνθρωποι είναι πάρα πολλοί και έτσι συνέχεια θα αυξάνονται τα κρούσματα και πολύς κόσμος θα πεθαίνει. Ένας άλλος λόγος είναι η ανασφάλεια και η απομόνωση των κατοίκων της. Γι’ αυτούς τους λόγους δεν θα ήθελα να ζούσα σε μια μεγάλη και επικίνδυνη πόλη. Επιστροφή στην Μαθητοκρατία
Εσείς που θα θέλετε να μείνετε; Στο χωριό ή στην πόλη; Εγώ πάντως θα ήθελα να μείνω στην πόλη. Αν μείνεις στην πόλη υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα όπως για παράδειγμα μπορείς να βρεις εύκολα δουλειά, είσαι κοντά σε νοσοκομεία αν πάθεις κάτι, υπάρχει η αστυνομία που μπορεί να σε προστατέψει από πολλά,υπάρχουν πολλοί χώροι για να διασκεδάσεις, υπάρχουν σχολεία όπου μπορείς να μορφωθείς, έχεις καλό δίκτυο, υπάρχει πολύς κόσμος ο οποίος είναι καλός και μπορείς να κάνεις παρέα μαζί του, μπορείς να κάνεις το άθλημα που σου αρέσει μπορείς να πας στο θέατρο και να δεις ταινίες που σου αρέσουν, μπορείς να μάθεις μουσική καθώς και το όργανο που σου αρέσει και πολλά άλλα. Λοιπόν μετά από αυτό που είδατε πού θα θέλατε τελικά να μείνετε;
Ζωή στην πόλη ή στο χωριό; Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται αν θα ήταν καλύτερο να ζούνε στην πόλη ή στο χωριό. Μερικά προβλήματα ζωής στο χωριό είναι ότι υπάρχει έλλειψη φαρμάκων, υγειονομικής περίθαλψης και κατοίκων επίσης. Το φαινόμενο της μείωσης πληθυσμού ,είναι πολύ συχνό στα χωριά. Οι άνθρωποι φεύγουν για να βρούνε καλύτερη δουλειά στις μεγάλες πόλεις , είτε για να έχουν καλύτερες συνθήκες ζωής και έτσι τα σχολεία αναγκάζονται να κλείσουν. Ένα ακόμη πρόβλημα είναι ότι αρκετοί κάτοικοι του χωριού έχουν οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούν να πληρώσουν τα χρέη που τους αναλογούν, επειδή οι δουλειές τους δεν είναι τόσο ικανοποιητικές . Επίσης υπάρχει το πρόβλημα μεταφοράς τροφίμων ή άλλων ειδών πρώτης ανάγκης.
Εσείς έχετε κάποιο αγαπημένο ζωάκι; Πιστεύω πως όλα τα παιδιά έχουν κι από ένα. Ένα από τα αγαπημένα μου είναι η χελώνα καρέτα καρέτα, γιατί είναι πολύ χαριτωμένη. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρήκα στο Αρχέλων, οι χελώνες αυτές φτάνουν κατά μέσο όρο σε τελικό μήκος 125 εκατοστά. Μια ενήλικη χελώνα ζυγίζει περίπου 135 κιλά, ενώ υπάρχουν καταγραφές που ξεπερνούν τα 180 κιλά. Οι χελώνες κινδυνεύουν από την θαλάσσια ρύπανση και από τα δίχτυα των ψαράδων που τις παγιδεύουν κάτω από το νερό. Ένα άλλο πρόβλημα είναι όμως, ότι τα αυγά τους κινδυνεύουν και από τους ανθρώπους και από τα άλλα ζώα. Στη Ζάκυνθο, στο Ιόνιο πέλαγος, συναντάμε αυτό το σπάνιο είδος χελώνας. Γεννάνε τα αυγά τους στις παραλίες και μένουν θαμμένα 50 με 70 μέρες. Αφού επωαστούν και σπάσουν τα αυγά τους βγαίνουν τα χελωνάκια και κατευθύνονται προς τη θάλασσα. Ο κίνδυνος όμως είναι, ότι από τα φώτα και τον θόρυβο των ανθρώπων, μπορεί να αποπροσανατολιστούνε και να χάσουνε τον δρόμο τους, αντί να πάνε προς τη θάλασσα. Για αυτό είναι προστατευόμενο είδος και οι παραλίες που γεννάνε τα αυγά τους πρέπει να είναι ήσυχες. Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες και να υποστηρίξετε το έργο του συλλόγου προστασίας της θαλάσσιας χελώνας, Αρχέλων Δείτε ένα μοναδικό υποβρύχιο βίντεο θηλυκής καρέτα που κολυμπάει
Kαθώς έβλεπα youtube είδα ένα βίντεο με τίτλο ” ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ”. Είχε πολλά περίεργα και τρομακτικά πλάσματα, αλλά εμένα το αγαπημένο μου είναι το “Bigfin sqouid”, και αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο για αυτό. Ερευνητές εντόπισαν και απαθανάτισαν για πρώτη φορά στα νερά της Αυστραλίας το σπάνιο καλαμάρι ”Bigfin”, που έχει πλοκάμια τα οποία μπορούν να φτάσουν σε μήκος ακόμη και τα 8 μέτρα! Ζουν, δε, σε βάθος από 1.000 έως 4.000 μέτρα και η παρατήρησή τους μπορεί να γίνει μόνο με ρομποτικά βαθυσκάφη και ρυμουλκούμενη κάμερα, σε βάθη μεταξύ των 950 και 3.250 μέτρων, όπου οι επιστήμονες εντόπισαν το πλάσμα πέντε φορές, κατά τη διάρκεια δύο ερευνών, το 2015 και το 2017. Tiς πληροφορίες τις βρήκα από εδώ: www.gazzetta.gr
Το σχολείο μας το 19ο Δημ. Βόλου είναι ένα σχετικά καινούριο σχολείο. Παρόλο που βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο, υπάρχουν ηχοακουστικές μεμβράνες για να μην ακούγεται η φασαρία. Απέναντι από το σχολείο μας υπάρχει ένα πάρκο. Όταν ο καιρός είναι καλός, οι δάσκαλοι μας πηγαίνουν στο πάρκο για να παίξουμε. Στο προαύλιο του σχολείου υπάρχουν δύο μπασκέτες και δύο τέρματα ποδοσφαίρου-χάντμπολ. Οπότε μπορούμε να παίζουμε μπάσκετ, ποδόσφαιρο ή χάντμπολ. Όλα αυτά είναι τα θετικά χαρακτηριστικά του σχολείου μας. Τα προβλήματά του όμως είναι, ότι μαζί με το δικό μας σχολείο, υπάρχει και άλλο ένα το 14ο Δημ. Βόλου. Το προαύλιο είναι μικρό για τόσα πολλά παιδιά. Επίσης έχει λίγους κάδους. Οι αίθουσες του σχολείου μας είναι λίγες και μικρές, ενώ δεν υπάρχει αίθουσα υπολογιστών και αναγκαστικά κάνουμε μάθημα στο 14ο. Λόγω του κορωναϊού αυτό δεν είναι ασφαλές. Επίσης τα διαλείμματα είναι διαφορετικά και αυτό δημιουργεί πρόβλημα, γιατί όταν η τάξη μας κάνει μάθημα, κάποια άλλη θα έχει διάλειμμα και τα παιδιά θα κάνουν φασαρία. Τέλος το πρόβλημα με τον κορωναϊό είναι ότι φοράμε συνέχεια τις μάσκες και δεν μπορούμε να ακουστούμε καλά μέσα στην τάξη. Εύχομαι τα προβλήματα του σχολείου μας κάποια στιγμή να μην υπάρχουν.
Πληροφορίες από : iqbeaute.com 1. Οι τηγανητές πατάτες: Αυτές που τρώμε σε φαστ φουντ και εστιατόρια είναι από τα πιο επιβαρυντικά και εθιστικά φαγητά, κάποιοι τρώγοντας τες συνέχεια παίρνουν δύο κιλά τον χρόνο. Δυστυχώς, όμως, ούτε εκείνες που φτιάχνουμε στο σπίτι μας είναι πολύ καλύτερες. 2. Τα πατατάκια: Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι τα βρίσκουμε νόστιμα, έχουν όμως πολύ λάδι και αλάτι και γι’ αυτό παχαίνουν πολύ. Επιπλέον, δεν μας χορταίνουν γι’ αυτό και τείνουμε να τα καταναλώνουμε σε μεγάλες ποσότητες. 3.Η σοκολάτα: Που συχνά περιέχει συντηρητικά, κυρίως η λευκή, είναι καλό να αποφεύγεται. Η μαύρη σοκολάτα (υγείας), όμως, δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία, όποτε μπορούμε να την καταναλώνουμε με μέτρο. 4.Το βούτυρο: Τόσο το βούτυρο όσο και η μαγιονέζα ανήκουν στα πολύ κακά λιπαρά, επηρεάζουν αρνητικά το δέρμα και τη χοληστερίνη μας. 5.Οι έτοιμοι χυμοί: Ακόμα και όσοι χαρακτηρίζονται «φυσικοί» πρέπει να αποφεύγονται, γιατί περιέχουν πάρα πολλή ζάχαρη. Συχνά, δε, έχουν και συντηρητικά και χρώματα.
Επίσης στο Αττικό πάρκο υπήρχε και ένα άλλο ζώο που μου έκανε εντύπωση, ήταν οι παπαγάλοι Μακάο. Είχαν διάφορα χρώματα δηλαδή: κόκκινο, μπλε και πράσινο. Περισσότερο μου άρεσε αυτός ο μπλε και κίτρινος Μακάο που ήταν πάνω στο σύρμα και προσπαθούσε να το σπάσει. Όλοι οι παπαγάλοι όταν μας είδαν έκαναν σαν τρελοί. Εγώ νομίζω ότι μάλλον πεινούσαν και έκαναν έτσι.
Το σχολείο μας δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές και φοιτήτριες από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας να επισκέπτονται τις τάξεις μας για να κάνουν την πρακτική τους εξάσκηση. Η πρακτική εξάσκηση των μελλοντικών εκπαιδευτικών είναι μια απαραίτητη και πολύ χρήσιμη εκπαιδευτική διαδικασία. Προς το παρόν, οι φοτητητές/τριες παρακολουθούν και καταγράφουν τις παρατηρήσεις τους και αργότερα θα κάνουν την πρακτική τους εξάσκηση διδάσκοντας κάποιες μέρες στις τάξεις μας. Η κ. Αλεξάνδρα, φοιτήτρια του Παιδαγωγικού τμήματος Ειδικής Αγωγής παρακολούθησε σήμερα το μάθημα στην τάξη μας. Βρήκαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε μαζί της και να της πάρουμε μια μικρή συνέντευξη. Την ευχαριστούμε πολύ!
Το Σάββατο με την οικογένειά μου πήγαμε στο πλανητάριο της Αθήνας. Έχει μια τεράστια οθόνη που δείχνει εφέ και εξηγεί την ιστορία της Γης, πως δημιουργήθηκε ο Ήλιος, η Γη και η Σελήνη. Έχει και μια ακόμα ιστορία, την ιστορία των δεινοσαύρων. Καθώς έλεγε την ιστορία της Γης, οι καρέκλες κουνιόντουσαν και προκαλούσε μια ζαλάδα. Επειδή δεν επιτρέπονταν οι φωτογραφίες, κατάφερα να βγάλω κάποιες στα κρυφά. Αλλά η αγαπημένη μου φωτογραφία ήταν αυτή.
Το Σάββατο θέλαμε να πάμε με την οικογένειά μου στην περιοχή της Αθήνας Μοναστηράκι και πήγαμε με το μετρό. Το μετρό μέσα ήταν τεράστιο και είχε πίνακες που έδειχναν σε ποια περιοχή πάει. Πήγαινε με μεγάλη ταχύτητα και έκανε πολύ θόρυβο.
Την Κυριακή με την οικογένειά μου και την θεία μου, επισκεφτήκαμε το Αττικό πάρκο της Αθήνας. Η έκτασή του είναι τεράστια και φιλοξενεί πολλά είδη άγριων ζώων, πτηνών και ερπετών. Το ζώο που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση, ήταν οι Ασιατικοί ελέφαντες. Για τον λόγο αυτόν, βάζω την συγκεκριμένη φωτογραφία. Πληροφορίες: Ζυγίζουν 4-6 τόνους, τρώνε περίπου 250 κιλά τροφής την ημέρα. Αφοδεύουν 16-18 φορές την ημέρα και αδειάζουν 100 κιλά κοπριάς.
Μια καταγραφή του πρώτου μήνα δοκιμαστικής λειτουργίας του Σχολικού Τύπου. Δεν τα πήγαμε και άσχημα, έτσι; 22 άρθρα, 2 άρθρα για την Μαθητοκρατία, 23 δημιουργίες στο ψηφιακό μουσείο μας και με συμμετοχή πάνω από τα μισά παιδιά της τάξης! Μπράβο στα παιδιά για τη συμμετοχή τους και σίγουρα θα ανεβάσουμε κι άλλο τους ρυθμούς μας! Περιμένουμε και άλλους αρθρογράφους από το σχολείο μας, αλλά και από όποιο άλλο σχολείο επιθυμεί να συμμετέχει στην προσπάθεια μας!